Homo Patiens: O „Krainie ciszy i ciemności” - Uliasz, Szymon (Konteksty. Polska Sztuka Ludowa, 2025)
Esej poświęcony jest filmowi dokumentalnemu Wernera Herzoga Kraina ciszy i ciemności. Z życia głuchoniewidomych Fini Straubingen (1971). Jest to rozdział pracy doktorskiej zatytułowanej Film dokumentalny jako esej (antropologiczny)? Twórczość Wernera Herzoga (2024). Tekst jest szczegółową analizą i interpretacją filmu Herzoga. Autor przywołuje genezę powstania filmu, dotychczasowe jego interpretacje (m. in. William F. Wert), które umiejscawia w szerszym kontekście twórczości niemieckiego reżysera oraz jego podejścia do materii filmu dokumentalnego. Mimo upływu czas Kraina ciszy i ciemności wciąż okazuje się niezwykle wnikliwym studium opowiadającym o głuchoniewidomych, o istnieniu, którego nie możemy zrozumieć, o samotności i zapomnieniu wypływającym z ciągłego przebywania w ciszy i ciemności (choć nie jest to ani totalna cisza ani absolutna ciemność), o niemożności zrozumienia i wypowiedzenia siebie, czego konsekwencją jest izolacja głuchoniewidomych. Humanistyczne przesłanie dokumentu jest aż nadto wyraźne, a przyjęta perspektywa bliska antropologii zaangażowanej.