Poczekalnia: Archipelagi Giżyckiego - Barbaruk, Magdalena (Konteksty. Polska Sztuka Ludowa, 2024)
Marcin Giżycki zmarł 20 października 2022 roku w przychodni, czekając na wizytę u lekarza. Jak napisała jego żona Agnieszka Taborska: „Wykasłał sobie śmierć. Umarł tak, jak żył: nie chcąc przypadkiem sprawić kiedyś kłopotu opieką nad sobą”. Poczekalnia w przychodni jest dla autorki tekstu miejscem-symbolem nieprzygotowania, jego okrucieństwa, a zarazem nadziei. Giżycki w ostatniej chwili swojego życia pisał limeryki, po śmierci ukazały się jego nowe książki, w anglojęzycznej Wikipedii ciągle poprawiana jest data jego śmierci, co daje mu dodatkowy dzień na to, co autorka nazywa „aktywnością metafizyczną”. Artykuł poświęcony jest nie tyle refleksji nad bogatym dorobkiem reżysera, twórcy filmów animowanych, krytyka i historyka sztuki, filmoznawcy i medioznawcy lecz przede wszystkim próbuje naszkicować rodzaj wspólnoty, którą ujawniło doświadczenie nieprzygotowania na jego śmierć (jego uobecnieniami są świadectwa w postaci mów pogrzebowych, pożegnań publikowanych w czasopismach, dziennika żałobnego pisanego przez Agnieszkę Taborską, spotkań in memoriam). Punktem wyjścia refleksji Magdaleny Barbaruk nad nieprzygotowaniem była śmierć antropologa kultury Ludwika Stommy i reakcje, jakie wywołała ona wśród jego współpracowników i przyjaciół (vide tekst Z. Benedyktowicza Nie jestem przygotowany, opublikowany w „Kontekstach” 2021, nr 1–2).