Spojrzenie dziecka metaforą kina - Helman, Alicja (Kwartalnik Filmowy, 2013)
Autorka analizuje strategię twórczą polegającą na posłużeniu się figurą dziecka, co oznacza wykorzystanie spojrzenia bohatera/bohaterki w funkcji dyspozytywu. Strategia ta może zarówno sterować całością wypowiedzi, jak też dotyczyć fragmentów dzieła, które otrzymują w ten sposób specyficzne nacechowanie. Autorka dostrzega działanie tej strategii w dwu całkiem od siebie różnych odmianach. Jej zdaniem strategie te idealnie korespondują z propozycjami teoretyków kina. Dyspozytyw wykorzystujący dziecięce spojrzenie w funkcji nieuprzedzonego oka koresponduje z koncepcją André Bazina sformułowaną w Ontologii obrazu fotograficznego, natomiast dyspozytyw w funkcji magicznej z propozycjami i analizami Edgara Morin, które znajdujemy w książce Kino i wyobraźnia. Strategię pierwszą analizuje autorka na przykładzie filmów Carlosa Saury i André Téchiné, wskazując na jej warianty w filmach chińskich. Wizję magiczną ilustruje przede wszystkim Duch roju Víctora Erice i Nakarmić kruki Carlosa Saury.