Studia nad muzyką Indonezji w Polsce i na świecie - Popławska, Marzanna (Muzyka, 2016)
Etnomuzykologię przyjęło się uważać za dyscyplinę anty-kanoniczną, chociaż zdecydowanie nie można zaprzeczyć istnieniu stałych obszarów zainteresowań – zarówno badawczych, jak i edukacyjnych (Danielson 2007). Do takich stałych obszarów zalicza się muzyka indonezyjska, a zwłaszcza jawajska, która jako przedmiot badań funkcjonuje od czasów Jaapa Kunsta (pocz. XX w.). Jego prace z lat trzydziestych i czterdziestych położyły podwaliny pod subdyscyplinę studiów etnomuzykologicznych – studia nad muzyką indonezyjską oraz – w szerszym zakresie – nad sztukami performatywnymi Indonezji. W Polsce zainteresowania badawcze muzyką indonezyjską – w porównaniu do badań na świecie, zwłaszcza w USA – znajdują się na początku swojej drogi, niemniej tego ich rozwój jest dynamiczny, ekspansywny i przyszłościowy. Niniejszy artykuł systematyzuje domeny naukowych zainteresowań muzyką Indonezji, zwracając uwagę na te o największej i najmniejszej koncentracji badań. Autorka poddaje analizie przyczyny takiego stanu rzeczy, próbując nakreślić perspektywiczny plan dla polskich badań nad muzyką Indonezji.