Formy obcości. O stylu filmów Andrzeja Barańskiego - Jagielski, Sebastian (Kwartalnik Filmowy, 2008)
Styl filmów Andrzeja Barańskiego jest nienormatywny, przeciwstawia się bowiem stylistyczno-formalnym strategiom dominującym w polskim kinie. W jego filmach mamy do czynienia z osobliwym paradoksem: mimo że sztuczność świata przedstawionego zostaje wyraźnie zaznaczona, to widz wciąż odnosi wrażenie, że filmy te są bardzo realne. Barański bowiem nie dąży do ewokowania rzeczywistości, do wiernej reprodukcji przedmiotu czy miejsca, lecz do ich reprezentacji. Analizę stylu filmów Barańskiego poprzedza omówienie metody twórczej reżysera, rozpiętej między etnograficzną przeźroczystością a etnograficzną fikcją. W zasadniczej części artykułu autor przedstawia wybrane filmy A. Barańskiego (zwłaszcza W domu i Kobietę z prowincji) w ujęciu komparatystycznym: analizuje tu m.in. intertekstualne nawiązania do formalnych struktur Nagiej wyspy Shindo i kontemplacyjnego kina Ozu; wskazuje na zasadnicze różnice między filmami Barańskiego a obrazami spod znaku kina moralnego niepokoju (Człowiek z marmuru Wajdy i Wodzirej Falka).