Palimpsest Terence’a Daviesa: „Dalekie głosy, martwe natury” - Oleszczyk, Michał (Kwartalnik Filmowy, 2006)
W swoim eseju autor stara się unaocznić czytelnikowi obecność kiczu w filmie Terence’a Daviesa Dalekie głosy, martwe natury (1988). Zwraca uwagę na sposób obrazowania i użycie popularnych piosenek na ścieżce dźwiękowej i pokazuję dwoistość podejścia do kiczu, charakterystyczną dla Daviesa. Z jednej strony reżyser neguje kicz jako kłamstwo zakrywające koszmar rodzinnej przemocy, z drugiej rehabilituje go jako źródło pocieszenia dla jednostek i grup. To właśnie owa dialektyka kiczu i prawdy jest tematem tekstu.